oma: “hoe was het bij de tandarts?”
meisje: “leuk, ik heb een tandenborstel gekregen, met een lampje.”

Vanochtend zei mijn zoon: “mama, jullie verbouwen meteen het hele huis. Is dat altijd zo als je een eigen kamer krijgt?”
Dat vat heel goed samen hoe mijn huis er op dit moment uitziet. Overal staan dozen. Alle kasten worden gexefnspecteerd op spullen die weg kunnen teneinde plaats te maken voor spullen die uit de studeerkamer wegmoesten. Kasten worden verplaatst, uit elkaar gehaald en nieuwe worden aangeschaft.
In de tussentijd hebben we te maken met een gezin in volle vaart.
Dit zei mijn zoon afgelopen maandag: “mama, het schiet niet erg op met mijn nieuwe kamer he. Wanneer ga je verder met schilderen?”

Onze lieve heer heeft vreemde kostgangers. Dat merk je in je werk als GGD-arts. Dat maakt het werk ook zo interessant. Gisteren xe9xe9n arrestant, xe9xe9n bloedproef en een schouw in een verpleeghuis. Het heeft wel wat zo in het donker op zoek naar een adres waar je nog nooit geweest bent. Dan merk je ook hoe slecht verlicht het op sommige plekken is. Dat nieuwe bloedblok is wel mooi compact geworden, maar is wel minder dokter-vriendelijk. In het oude bloedblok kon je de buisjes tussen het piepschuim rechtop zetten zodat prik-accidenten onmogelijk waren. In het nieuwe bloedblok lukt dit niet. Gevaarlijk voor de prikker ook gezien de clixebntele.

Kijk, zo moet dat dus eigenlijk niet:

Vandaag kon ik rustig beginnen in het verzorgingshuis. Er stonden maar 2 bewoners op het spreekuur. Daarna visite, een dhr met een geluxeerde totale heup. Pijn!
De verzorging die ik oppiepte om pijnstilling af te spreken zei dat ze niet naar beneden kon komen. Het was 10.30 uur en ze was nog met de insulines bezig (van 8 uur). Toen ben ik zelf maar even met een morfine tabletje naar boven gelopen. Kom ik op de afdeling, zit de desbetreffende zuster koffie te drinken. Daar zakt dus mijn broek van af. Toen ik haar leidinggevende dit meldde kreeg ik als antwoord: mijn broek hing al op mijn enkels. Gelukkig is het mooi weer buiten anders zou het wat worden met al die blote benen.
Terug op de hoofdlokatie werd ik gevraagd een dhr te komen screenen voor een pg-beoordeling. Na flink wat speurwerk bleek het te gaan om een dhr die op een wijkziekenboegbed opgenomen is en eigenlijk morgen weer naar huis moet. De familie vindt dhr zo achteruitgegaan dat ze hem niet meer thuis willen laten komen. Alsof ik dat even xe9xe9n dag voor het aflopen van de indicatie kan oplossen. Ik heb de manager geadviseerd de familie te bellen om te vragen wanneer zij hem komen ophalen.
Na nog wat leuke consultjes en gesprekken met patixebnten/familie/ en een artsenoverleg ging ik tevreden weer naar huis.

Gekke eerste dag. Je komt om 9 uur aan in “het huis” en daar zit je eerste patixebnt alweer in je wachtkamer. Alsof je nooit bent weggeweest. De volgende patixebnt komt je mening vragen over van alles wat er in de vakantie gebeurd is. Geen idee, want ik heb de brief van het ziekenhuis nog niet onder ogen gehad. Daarna een meneer die al weken geleden medicatie gekregen heeft en die vindt dat het nu maar eens afgelopen moet zijn want dat helpt allemaal niet, dus loopt hij nu te posten bij de dokterskamer. Zo zit je er meteen weer lekker in. Niemand overleden, dat is uitzonderlijk. Wel xe9xe9n patixebnte in het ziekenhuis opgenomen en 1 patixebnt met een gebroken duim. Wel is er een dame die volgens mij gewacht heeft tot ik weer terug ben. We hebben samen wat gepraat over het einde en toen afscheid van elkaar genomen. Dit is xe9xe9n van mijn speciale patixebnten. Ze is ook nog patixebnt van Petra geweest. Daarna kom ik er achter dat er het xe9xe9n en ander veranderd is aan het medicatiesysteem en ik doe mijn uiterste best mijn idee hoog te houden dat ik best goed ben met computers. De doktersassistente is op vakantie dus die kan ik niet om hulp vragen. De artsenkamer is trouwens in mijn afwezigheid heel erg opgeruimd. Ik kan de pincetten niet eens meer vinden. Ulcus cruris is genezen dat is mooi. Altijd weer geruststellend als er een ulcus dicht is. Zoals bijna standaard werk is bestaat het spreekuur uit luisterend oor, bloedsuikerinstellingen, duizeligheid door plastabletten en wondcontroles. Tevreden vertrek ik om 12. 30 uur naar de andere lokatie. Daar is slechts xe9xe9n patixebnt overleden, 3 zijn ontslagen (revalidanten). Een patixebnt heeft in mijn afwezigheid een slecht bericht gekregen en 1 nieuwe opname op de revalidatie. Na het artsenoverleg waarin we smakelijk gelachen hebben om een collega die zijn klinische les over sexualiteit in het verpleeghuis wilde doorschuiven zit ik er weer helemaal in. Morgen nog een intensieve ochtend in het verzorgingshuis en dan ben ik weer volledig bij.

Even een kort bericht vanuit het oosten van het land. Het lijkt wel alsof hier het leven in een andere versnelling staat. Wonderlijk. De kinderen doen het heel goed op de tandem.
Het internet is heel traag, dus een leuk plaatje opzoeken zal wel niet lukken. Je moet steeds geld inwerpen om te kunnen blijven internetten.

In een verpleeghuis werken mensen. Daar heb je lieve van en minder lieve. Goede en minder goede karakters. Ooit werkte op een afdeling waar ik mij niet prettig voelde. Eigenlijk altijd min of meer in conflict met de verzorging, aangevoerd door een teamleider. Dit team had zo haar eigen idee over wat goede zorg is. In zo’n team selecteert het personeel zich uit. Als je er iets van zegt wordt je er buiten geplaatst en dan wordt het werken je onmogelijk gemaakt. Daardoor werken er alleen mensen die zich prettig voelen in dat systeem. Ik heb een hele nare tijd gehad op die afdeling, vooral omdat ik het gevoel had dat ik mijn vak niet kon uitoefenen volgens de standaarden die er voor zijn. Ik voelde me daar een slechte verpleeghuisarts. Er was geen ruimte om je vak volgens de professionele richtlijnen uit te voeren.
Later was ik in gesprek met xe9xe9n van mijn patixebnten. Zij vertelde dat zij van een leerling die op dezelfde afdeling had gewerkt indrukwekkende verhalen had gehoord van hoe er daar met de demente mensen werd omgegaan. Ze zei, ik hoop dat ik die ziekte niet krijg want als je dan zo wordt behandeld… Ook deze leerling was het onmogelijk gemaakt om uiting te geven aan haar andere visie en zij had het gevoel dat ze zich moest voegen anders zouden haar beoordelingen er onder lijden. Mijn patixebnte toonde haar afschuw dat een organisatie weet wat er zich afspeelt op zo’n afdeling en het desondanks gewoon laat voortbestaan.
Voor mij was er herkenning, dat ik niet alleen stond in mijn ervaring met deze afdeling.

Dit plaatje verwijst naar een website waar een zeer interessant ziektebeeld wordt beschreven. Ook dat kom je tegen in de praktijk van de verpleeghuisarts.

ik lees dat een aantal mensen de prent kennen. Het is een weergave van een klinische les over “nerveuze ziektes” als ik de spaanse tekst vrij mag vertalen. Dus het idee dat het om een hysterische vrouw gaat zal wel kloppen.

standpunt knmg betreffende functioneringsgesprekken voor artsen.

Zo nu en dan komt de vraag om euthanasie vanwege “lijden aan het leven”.
Dat zijn intensieve begeleidingstrajecten.

Het advies van de commissie dijkhuis.

De NVVE heeft een symposium over het onderwerp georganiseerd, 9 december 2005. Echt iets voor de donkere dagen voor kerst.